A Curse So Dark and Lonely

4,3/5

Kurde, imo bardzo fajna książka, ale byłaby lepsza gdyby bohaterowie po prostu ze sobą rozmawiali oraz jakby usunęło się kilka scen, bo książka strasznie się dłuży i przez pierwsze 300/350 stron mało się działo i w zasadzie nie pchało fabuły do przodu. Dopiero od około 360/370 strony akcja zaczęła przyspieszać i to właśnie za zakończenie i dobrze zarysowane postacie i świat przedstawiony daję zasłużone 4 gwiazdki.

Poza tym - jest tutaj love triangle i już za samo jego występowanie książka nie mogłaby mieć 5 gwiazdek, ale jednocześnie ten love triangle jest... dziwny. Czułam się cały czas jakby on w zasadzie był mocno sugerowany, ale, tak naprawdę, nigdy do niego nie doszło. Poza tym miałam spory wewnętrzny dylemat, bo czułam, że Harper i Rhen będą razem i do siebie bardziej pasowali, ale z drugiej strony sama preferowałam nieco bardziej Greya, więc czułam się trochę źle z tym, że od samego początku Grey i Harper mieli lepszą chemię, ale wiedziałam cały czas, że fabuła na 200% zaprowadzi nas do Rhena.

No i kolejny minus - bardzo ciężko było mi się wciągnąć w historię i, szczerze powiedziawszy, ciężko jest mi powiedzieć jaka jest tego konkretna przyczyna. Książka była zawsze poprawna, bohaterowie mieli swoje przebłyski geniuszu i zachowywali się jak normalni ludzie, a nie postacie z kartonu, ale z drugiej strony: nie kibicowałam nikomu i ciężko było mi ich czasem zrozumieć.

- Może była to wina sposobu napisania książki (miałam wrażenie jakbyśmy cały czas byli ciągnięci za sznurek, a potem ktoś go delikatnie popuszczał, więc byliśmy zawsze o 0,1cm do przodu względem poprzedniej sceny i tak w koło). A to po pewnym czasie zaczyna się nużyć. Były momenty, kiedy miałam wrażenie, że czytam super długie opko z wattpada, gdzie autor do końca nie jest pewny ile ma powstać rozdziałów, ale wie, że rozdział musi mieć minimum 5k słów, a maximum 8k.

- A może była to wina tego, że przez ogrom książki zastanawiałam się nad wyjaśnieniami kilku rzeczy, które cały czas nie dawały mi spokoju: ile lat konkretnie ma Rhys i Grey (tutaj odpowiedzią na to pytanie jaką dostaliśmy była dosłownie odpowiedź Edwarda ze Zmierzchu "jak długo masz osiemnaście lat?" "od jakiegoś czasu.") oraz jak konkretnie działała tytułowa klątwa (lilith, bitch, it makes no sense).

Także, uważam, że książka ma ogromny potencjał, ale ktoś powinien był nad nią przysiąść i lepiej ją pociąć oraz upewnić się, że ma się w ekipie beta-readerów, którzy będą z autorem szczerzy, a nie będą próbowali wejść mu do dupy, bo tego właśnie tutaj brakuje - naprawienia kilku dość prostych zgrzytów i książka mogłaby być o niebo lepsza.

I’m sorry to say that

A Curse So Dark and Lonely is a big disappointment. I expected so much more from this story. I expected it to be dark and full of deceptions and intrigues and a moving love story. Well I didn’t found any of these.

I think that the first part is completely useless: 200+ pages in which the author introduces us to the characters and their way of thinking. Harper, the female MC, acts like a child while Rhen, the male MC, is still so mysterious and well it seems the classic victim who has completely lost hope. I mean, I totally get that, but come on, it’s a bit too much.

As the story continues, the two of them meets and the story gets better but well guys.. THIS IS A YA ROMANCE NOT A DARK FANTASY TALE (except from the slaughtering part of course).

I don’t say that this is not a good story, I say that I thought it was completely different

I liked this book. If you're looking for a spicy romance, this is not it, but the slow romance is sweet and the premise is interesting.

I like that a girl from our modern world realistically grapples with landing in a fairytale, and that she is a believable character.

Okay so this book could have been a masterpiece if not for the last 25% of it but I'm giving it four stars anyway because my heart fucking broke a million times reading this. It could have been because I was listening to Phoebe Bridgers's Waiting Room on repeat the entire time I read it (my 2025 spotify wrapped is going to be weird as hell) or because like, I just lowkey related to Rhen a lot (which I suppose makes sense because more than anyone I feel like he was the grown-up of the book-- nothing screams zillennial adulthood more than the immense pressure of responsibility and feeling like you've failed to live up on top of like, being overwhelmed by a crumbling world and your part in it) but this book just hit me hard in the seasonal depression in the best way.

Also beauty and the beast is my favorite fairytale so I am biased.

3.5*

3.5 stars

Overall a solid book with some solid characters. It took me a while to get through it, but the last hundred or so pages were fun to read. I like the characters, the vague Beauty and the Beast tie in, and the feel of the world.

No terribly new besides the MC and the CP representation, which was interesting to read. It also wasn't a dropped thread where it happens once and never again.

The ending was intriguing, I might want to read the sequel just because I like Grey enough, but ehhh if it turns into a love triangle, I won't be too impressed.

"A Curse So Dark and Lonely" is a retelling of a well-known and well-beloved fairytale; "Beauty and the Beast." But to say that this book is just a retelling would be an insult to the beautiful, colorful story that Kemmerer has woven. I bought this book for two reasons; trust in Kemmerer as an author, from reading some of her previous work, and because I knew it was a "Beauty and the Beast" retelling. I enjoyed this book, not because of those two things, but because the characters and story stood on their own; independent from the author's inspiration. I will recommend this book to anyone who asks for one, but I won't refer to it solely as a fairytale retelling. It is more than that.

I could write paragraphs and paragraphs about every character in this book, but for the sake of brevity, I will keep the gushing to a minimum. Harper, Rhen, and Grey have some of the best chemistry in a cast of characters I've ever seen; and each receives their own time for development and growth. I almost hesitate to include Grey in the main cast (as he has no POV chapters of his own, except at the very end) but he was such an integral part of the story that I had to. He's also just a great character in his own right and deserves the attention.

There was never a point where I was shocked by the plot, but it always entertained me. That isn't necessarily a bad thing either; not every book needs to be intensely suspenseful. This book focuses on its characters rather than its plot, which serves the story well as a whole.

When "A Heart So Fierce and Broken" hits the bookstore shelves, you can guarantee that I'll be there to buy it.